Gill (64) strijdt voor een plek voor zijn dochter: ‘Ook zij heeft recht op fijn wonen’

Het is zijn zoon gelukt, het vinden van een huis in Baarn. Hetzelfde hoopt Gill Pinchetti (64) voor zijn 33-jarige dochter Samantha. Maar al te graag wil zij in haar geboorteplaats wonen, maar vanwege haar verstandelijke beperking en de ondersteuning die ze daardoor nodig heeft, ligt dat ingewikkeld. ,,Ook zij heeft recht op uitvliegen, op zelfstandigheid.”

,,Nee, we hebben geen eeuwig leven”, zegt Pinchetti. Hij schudt zijn hoofd, neemt een slokje van zijn tonic en kijkt voor zich uit. ,,Er mag wel meer vaart achter, we staan te popelen om actie. Samantha woont nu nog bij ons in huis, daardoor zijn we heel emotioneel betrokken. Dat is goed, maar ze heeft ook zelfstandigheid nodig. Een eigen netwerk, een eigen plek. Voor iedereen zou het goed zijn als dat er komt. Voor ons, voor haar en voor de andere jongeren.”

Met ‘het’ refereert Pinchetti aan het BaarnHuis, het project van de gelijknamige stichting, waar hij en de andere bestuursgenoten - veelal ouders van kinderen met een verstandelijke beperking - al zo'n acht jaar mee bezig zijn. De hoop is om een kleinschalige woonomgeving te realiseren waar 16 jongeren onder 24-uurs begeleiding kunnen wonen.

Ze krijgen een eigen woning met daarin een woonkamer, keukenblok, een bad- en slaapkamer, zo’n 50 vierkante meter in totaal. Daarnaast komen in het complex twee centrale huiskamers met keuken, waar activiteiten en gezamenlijke maaltijden genuttigd kunnen worden. Zo kunnen bewoners zelfstandig wonen, mét begeleiding.

Ruimte en grond zijn schaars en duur, het is dus een zeer kleine vijver om uit te vissen

Gill Pinchetti
De komst van het huis is nodig, vinden de initiatiefnemers. Alternatieven zijn er wel, maar die zijn niet naar wens. Projecten zijn te grootschalig, juist heel klein of te ver weg. ,,Bewoners hebben dan slechts één kamer, geen volwaardige woonruimte. Ook is de betrokkenheid soms heel gering, hier zijn wij als ouders direct bij betrokken.”

Drakenburgerweg
Een locatie heeft de stichting al op het oog, op de plek van het oude gasstation, aan de Drakenburgerweg, vlakbij Sportcentrum de Trits. Het vinden van die plek was een hele opgave, vertelt Pinchetti. ,,Ruimte en grond zijn schaars en duur, het is een zeer kleine vijver om uit te vissen. Deze grond hopen we te kunnen kopen van de gemeente Baarn - de gemeenteraad heeft daar een halfjaar geleden al unaniem mee ingestemd. Nu is het wachten op de definitieve aankoop.”

Pinchetti zucht even. ,,En dat duurt behoorlijk lang. De gemeente heeft het momenteel lastig met Paleis Soestdijk. Een pittig dossier, maar het mag niet zo zijn dat het BaarnHuis daardoor onderop de stapel belandt.” Want na de overeenkomst met de gemeente, begint de rest van het proces eigenlijk pas écht. ,,We mikken op 2023. Dat lijkt als kort dag, maar we proeven dat dat realistisch is. De plannen, de bewoners, de financiën: veel hebben we al rond. Nu is het wachten op de gemeente.”

Alternatieven
Pinchetti is niet de enige die uitkijkt naar de komst van het complex, ook zijn dochter Samantha kan niet wachten tot het zover is. Eerder, op haar 21ste, woonde ze al kortstondig op zichzelf, in een complex in Huizen. Een mooie locatie en fijne groep, maar te ver van haar ouders, te ver weg van wat vertrouwd voelde. Dat had z'n weerslag op haar gezondheid. Ze viel af, werd angstig en was niet meer vrolijk. Reden voor haar vader om zich in te zetten voor een plek in Baarn, een plek waar zij zich wél thuis voelt. ,,Daar heeft ze recht op, fijn wonen”, zegt Pinchetti. ,,Net als haar oudere broer.”

Samantha knikt, er verschijnt een bescheiden glimlach op haar gezicht. ,,Het samenwonen met anderen, in Baarn, vlak bij mijn ouders: daar kijk ik wel naar uit. En het inrichten, dat ook. Bruine tinten, natuurkleuren, dat vind ik mooi.” Haar vader kijkt haar even aan, zijn mondhoeken krullen omhoog. ,,Ja, het verlanglijstje wordt wel gemaakt. We staan dan ook te popelen om bij haar op bezoek te kunnen gaan, straks.”